เขาว่ากันว่าเมื่อสัตว์เลี้ยงจากไปพวกเขาจะเดินทางกลับดาวโดยใช้สะพานสีรุ้งเป็นจุดข้ามเพื่อไปรอเรา…เจ้าของอันเป็นที่รัก  

คุณเคยสูญเสียสัตว์เลี้ยงที่รักไหม ? แน่นอนมันคือเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นแต่ กาลเวลา โรคภัยไข้เจ็บหรือแม้แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนั้นเกิดขึ้น เราจะรับมือยังไง? คำถามข้อนี้คงคาใจหลายคนและเป็นคำถามที่หาคำตอบไม่ได้ แต่เมื่อผู้เขียนได้ประสบเข้ากับตัวเอง สิ่งที่เคยเตรียมไว้เรื่องการรับมือนั้นกลับสลายหายไป หัวสมองขาวโพลน พบเจอแต่ความว่างเปล่าภายในจิตใจ จนเมื่อเวลาพาผู้เขียนเข้าสู่การสูญเสียเป็นปีที่สองนั้นได้ตกตะกอนในความคิดหลายๆอย่างในเวลาที่เราไม่มีเขาจะรับมือกับความคิดถึงนี้ได้ยังไงบ้าง   

“ไม่ต้องรีบทำใจให้ลืม”  หากเรายิ่งลบจะยิ่งจำ  คำกล่าวนี้มันยังคงเป็นอย่างนั้นเสมอ ต่อให้เราพยายามลืมเขาเพื่อหนีความทุกข์มากแค่ไหนสุดท้ายย่อมพ่ายแพ้ให้กับความคิดถึงและความผูกพันในทางกลับกันระยะเวลาที่เราร่วมเดินทางกับพวกเขามานั้นช่างสวยงามและน่าจดจำ ตั้งแต่เป็นเด็กตัวน้อยฝึกขอมือได้ครั้งแรก เจ้าตัวดีกัดรองเท้าคู่โปรด เที่ยวทะเลด้วยกันครั้งแรกหรือแม้แต่ระยะเวลาที่เจ้าของอย่างเราอกหักอ้อมกอดของเขาที่รับฟังโดยไม่มีเสียงพูดอบอุ่นเสมอ เพราะฉะนั้นอย่าลืมกันเลยนะ

“เรียนรู้กับการจากไป”  อย่างที่เรารู้กันดีว่าสัตว์เลี้ยงมีอายุขัยมากถึง 10- 15 ปี ใช้ช่วงระยะเวลาของการสูญเสียในครั้งนี้เรียนรู้ที่จะปกป้องสัตว์เลี้ยงที่ยังอยู่ หากเรารู้ว่าที่ผ่านมาบกพร่องตรงไหนไม่ว่าจะเป็นเรื่องการดูแล สุขภาพน้องๆหรือแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างสัตว์มีพิษที่เข้ามาในบ้าน ใช้ช่วงเวลาเหล่านี้เรียนรู้ ว่าในครั้งนี้เราจะทำให้เต็มที่และจะไม่มีคำว่า “ถ้าวันนั้นฉันทำแบบนั้น”  “ถ้าวันนั้นฉันทำแบบนี้”  มันจะไม่เกิดขึ้นอย่างเช่นที่ผู้เขียนเคยเป็นมา  

“คิดถึงเขาในจุดที่เรารับไหว”  หากในวันนี้ที่เรายังก้าวข้ามผ่านความคิดถึงไม่ไหว ไม่ต้องกดดันตัวเอง อยากจะร้องไห้เมื่อมองไปที่ชามอาหารหรือของเล่น เราปล่อยตัวให้เศร้าได้อย่างเต็มที่ แต่อีกมุมนึงให้เรานึกเสมอว่าลูกรักของเรานั้นได้เดินทางกลับดาวอย่างปลอดภัย ที่ดาวดวงนั้นมีเพื่อน ที่วิ่งเล่น ทุ่งหญ้าและอากาศดีๆของเล่นต่างๆที่ลูกเราจะมีความสุข และเขายังคงเฝ้ามองพ่อแม่ของเขาจากดาวดวงนั้นลูกรักของเราคงจะดีใจไม่น้อยที่พ่อแม่อย่างเรากลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติหลังจากที่เขาจากไป  ในบางคนอาจมองว่าดาวหมาและดาวแมวเป็นเรื่องไม่มีอยู่จริงแต่อย่างน้อยมันเป็นเรื่องราวที่ช่วงรักษาใจและความรู้สึกของผู้สูญเสียได้เป็นอย่างดี ในตอนนั้นผู้เขียนทำได้เพียงมองไปที่ท้องฟ้าตอนเย็นเสมอและคิดว่าเขาคงจะมีความสุขอยู่ที่ดาวดวงนั้น คอยเป็นกำลังใจให้แม่ที่แสนจะขี้เเยคนนี้ด้วยนะลูกรัก… 

“อย่าเพิ่งรับลูกคนใหม่มาเลี้ยง” หากจิตใจของเรานั้นยังไม่เข้มเเข็งพออย่าหาตัวแทนมาเพื่อให้ลืมเขาเลย ให้เวลากับตัวเองมากๆไม่ว่าจะอีกกี่ปีหรือตลอดไป เพื่อให้สัตว์เลี้ยงตัวใหม่ที่จะเข้ามานั้นเป็น “ผู้เต็มเติมมากกว่าผู้ทดแทน” จะดีที่สุดค่ะ ทุกคนทราบดีว่าการเลี้ยงสัตว์ 1 ตัวไม่ต่างจากการมีลูกหากเราไม่พร้อมอาจเกิดปัญหาหรือข้อเปรียบเทียบที่เกิดขึ้นในใจของเราและสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ หากเราไม่พร้อมจริงๆอย่าเอาเขามาเป็นตัวแทนใครเลย 

สุดท้ายนี้ผู้เขียนเชื่อว่าแต่ละคนจะมีวิธีฮีลใจรักษาสภาพจิตใจเมื่อสัตว์เลี้ยงจากไปแตกต่างกัน แต่สิ่งที่ผู้เขียนเชื่อว่าเราทุกคนที่สูญเสียคิดเหมือนกันคือลูกรักของเราแค่ย้ายจะโลกความเป็นจริงเข้าไปอยู่ในความทรงจำของหัวใจที่ลึกที่สุด ต่อให้ผ่านไปอีกกี่ปีเรายังสามารถจำเขาได้ เเม้เพียงความทรงจำกลิ่นหรือการสัมผัสขนนุ่มๆจะจางหายไปตามเวลาแต่ความคิดถึงยังคงอยู่ที่เดิมแน่นอน  ผู้เขียนทำได้เพียงส่งกำลังใจให้เจ้าของทุกคนเก็บสะพานสีรุ้งเอาไว้ในใจแล้ววันหนึ่งเราจะพบกันลูกรัก  

.

บทความนี้ขอมอบให้แด่เจ้าสี่ขาทุกตัวที่เดินทางกลับดาวไปก่อน แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้งบนสะพานสีรุ้ง